De brug die hij bouwde

Over Arno, ruimte, en wegen die weer uiteengaan

I wear my life as a ritual dress; Arno

Na de warmte van afgelopen week was zondag een koele bries. Op het water stond zelfs een flinke wind.

Hoe verder de ochtend vorderde, hoe onrustiger ik werd. Een onrust die ik niet kon verklaren. Ik sprak erover met Jeroen. We verkasten naar een plek met minder wind.

In het begin van de avond zag ik dat ik een oproep gemist had. Direct flitste er een weten door me heen, iets wat ik meteen probeerde te ontkennen.

Ik belde Mila terug. Ze vertelde wat ik niet wilde en ook niet kon geloven. Arno, mijn ex-partner, was overleden.

De werkelijkheid is dan zo onwerkelijk.

Mijn gedachten gingen terug naar het moment dat ik Arno ontmoette. Hoe er direct een connectie zichtbaar werd. En naar het moment dat ik Mila ontmoette, toen Arno en ik uit elkaar gingen.

Na veertien jaar waren onze levens uit elkaar gaan lopen. We hadden allebei een ander pad, en dat wisten we. In liefde zijn we uit elkaar gegaan, hoeveel pijn en verdriet dat ook deed. Ik zag Mila als een steun.

De negen jaar daarna liepen onze levens meer en meer uit elkaar. Maar de verbinding bleef. Mila hoorde bij Arno, en dat was goed.

En Arno, hoe beschrijf je hem? Veelzijdig. Zijn kunst vaak ongrijpbaar, en juist daardoor zo raak. Maar ook met een destructieve kant, vooral naar zichzelf gericht.

Mijn zoon herinnert hem als een grote inspiratie die hem meenam in de wereld van muziek, film en filosofie. Mijn dochter heeft andere herinneringen. Hij steunde en motiveerde haar. Hij bewoog met ze en tussen hen door, langs loyaliteiten die gevoelig lagen, en was er voor hen als een ouder, op zijn eigen manier.

Ik was blij met hem. Waar ik zorgde voor wat moest, de verplichtingen, de claim van hun vader, zorgde Arno voor het plezier, de afleiding, een andere manier om naar het leven te kijken.

Het klinkt zo eenvoudig. En het gaat zo diep.

De dag na zijn overlijden voelde ik hoe een groot deel van Arno uit mijn lichaam vertrokken was. Heel letterlijk. Zo scheidt de dood. Ik had dat eerder ervaren bij het overlijden van de vader van mijn kinderen, maar nu heviger.

In de beeldgids van de dierenriem van Dane Rudhyar viel mijn oog op een tekst: Held van de cultuur. Het gaat om de dienstbaarheid van de enkeling aan de mensheid. Zijn persoonlijk falen kan in de vergetelheid raken, maar wat hij tot stand bracht blijft bestaan.

Ik moest denken aan wat Edgar Cayce zei over de generatie die tussen 1945 en 1965 geboren werd. Hij noemde hen de scharniergeneratie, zielen die niet toevallig op aarde kwamen, die een spiritueel contract droegen. Niet van de oude wereld, niet van de nieuwe, maar het verbindende midden daartussen. Rusteloze mensen die van jongs af aan bestaande structuren bevroegen, die diep vanbinnen wisten dat een ander leven mogelijk was. Hun missie: een brug bouwen tussen oud en nieuw, tussen angst en liefde.

Arno ging op de dag dat de beeldgids sprak over de onzichtbare krachten tegenover de zichtbare, het innerlijk tegenover het uiterlijk, de droom tegenover de werkelijkheid van alledag. De dag van de scheppende verbeeldingskracht.

Arno leerde mij niet wie ik moest zijn. Hij gaf mij de ruimte om te ontdekken wie ik zelf was. Dat was wel zijn grootste geschenk. Dat onze wegen uiteindelijk uiteenliepen, maakt dat geschenk niet kleiner.

De Brug

Arno bouwde bruggen. Tussen kunst en leven, tussen wie ik was en wie ik werd.

Misschien ken jij ook zo’n kantelpunt. Een moment waarop het oude niet meer klopt, en het nieuwe zich nog niet laat zien.

Daar, in die tussenruimte, richt De Brug zich op. Niet op oplossingen, maar op oriëntatie. Met de Windroos, astrologie, energiewerk en het lichaam, samen met Jeroen van Hoff. Wat op dat moment klopt.

Sta jij op zo’n punt? Ik hoor het graag.

Zeven overwegingen

1. Is er iemand in jouw leven geweest die je niet de weg wees, maar je de ruimte gaf om je eigen weg te vinden?

2. Welke verbinding voelde je in je lichaam voordat je er woorden voor had?

3. Wat laat iemand in jou achter, ook als de relatie allang veranderd of geëindigd is?

4. Herken je het verschil tussen een liefde die eindigt en een liefde die alleen van vorm verandert?

5. Wanneer voelde jij voor het laatst dat je op een kruispunt stond, zonder te weten welke kant je op zou gaan?

6. Wie waren voor jou geen bestemming, maar een overgang naar wie je nu bent?

7. Wat zou er kunnen bewegen als je niet vraagt wat je moet doen, maar wat zich hier wil laten zien?

Met dank aan Ronald Jan voor de samenvatting van Cayce’s woorden over de scharniergeneratie.

Wil je meer informatie, boek een vrijblijvende call in. Voor het gratis ebook klik hier.