De klank die mij mijn plek liet voelen

Over een droom, vier klinkers en de vraag hoeveel van jezelf je durft te bewonen

Afgelopen zondag zei iemand tegen mij: je Mars staat geblokkeerd.

Ik kende meteen het gevoel waar ze naar wees. Niet omdat ik geen kracht ervaar, ik ken juist veel kracht en beweging in mezelf. Maar ik ken ook het vermogen om mezelf enorm in te binden.

In diezelfde dagen had ik een droom. Ik probeerde iets open te krijgen. Er was genoeg, dat wist ik zeker. Tot ik ontdekte: de schaduw van eau was de oplossing. Wakker geworden bleef die zin bij me hangen. Eau. Water. Maar al snel luisterde ik niet meer naar de betekenis van het woord, maar naar de klanken zelf. E. A. U.

Een Windroos van klinkers

Ik begon te klinken.

De E kan bij mij hard zijn, alsof ze tegen een muur aan gaat. Diezelfde E kan ook zacht worden, bijna wind. Een grens is blijkbaar niet automatisch een blokkade. Ze kan hard zijn. Ze kan ook ademen.

Bij de A opent mijn mond, opent mijn lichaam mee. Maar een A kan zo open worden dat ze bijna onbegrensd wordt. Als vrijheid betekent dat alle grenzen verdwijnen, is vrijheid niet vanzelf veilig. Zo begrijp ik beter waarom een mens zichzelf inbindt. Niet uit gebrek aan levenskracht, maar uit angst voor wat er gebeurt wanneer die kracht helemaal vrijkomt.

En toen kwam de U. Diep vanuit mijn borst. Geen ruimte die opent zoals bij de A, maar ruimte die grootsheid voelbaar maakt. Hoger en dieper tegelijk. Een verticale ruimte. Ineens zag ik de Windroos voor me, niet alleen met vier richtingen, maar met een midden. De U stond precies op het kruispunt.

De I trekt omhoog, naar het noorden. De A opent naar het oosten. De O daalt, lang aangehouden, naar het zuiden. De E ontmoet in het westen, soms muur, soms wind. En middenin de U, de verticale as, hemel en aarde in één lichaam.

Wortelen in plaats van inbinden

Toen moest ik weer denken aan die uitspraak over mijn Mars. Wat als er gewoon genoeg kracht is, precies zoals mijn droom zei? Dan hoef ik mijn Mars niet sterker te maken. Misschien hoef ik ook niet alle grenzen weg te halen om hem vrij te krijgen.

Er blijkt een verschil te zijn tussen mezelf inbinden, mezelf begrenzen en mezelf wortelen. Inbinden maakt me kleiner. Begrenzen laat me weten waar ik ben. Wortelen laat me meer van mijn eigen kracht dragen.

Ik heb lang gedacht dat groot zijn betekent dat je veel ruimte inneemt. Maar de U liet me iets anders voelen. Grootsheid hoeft niet horizontaal te zijn. Ik kan dieper zakken en me tegelijk verder oprichten. Ik kan mijn plek volledig bewonen zonder de ruimte van een ander in te nemen.

Bij mezelf blijven terwijl ik jou ontmoet

De U bleek nog iets te dragen. Zelfliefde. Naar buiten liefhebben lukt mij moeiteloos. Maar wanneer ik dezelfde aandacht naar mezelf richt, komen oude stemmen boven. Mag ik zoveel ruimte innemen?

Misschien is zelfliefde daarom niet in de eerste plaats veel van jezelf houden. Misschien begint ze eenvoudiger, bij mezelf blijven.

De E laat me onderscheiden: ik ben ik, jij bent jij. De A opent: ik kan jou ontmoeten. De U voegt toe: terwijl ik jou ontmoet, blijf ik bij mij. Zo wordt verbinding iets anders dan versmelting, en een grens iets anders dan een muur.

Waar sta jij?

Een rivier stroomt niet omdat er geen oevers zijn. Haar oevers geven het water juist richting. Misschien geldt dat ook voor onze levenskracht. Niet meer kracht nodig, niet minder grens, maar voldoende aanwezigheid om de kracht die er al is te kunnen dragen.

Herken je dat gevoel van jezelf inbinden, terwijl er eigenlijk niets ontbreekt? Een plek waar je meer voelt bij de ander dan bij jezelf, terwijl je liefde volop stroomt? Misschien is de vraag niet hoe je vrij wordt van alles wat je begrenst, maar welke begrenzing je beweging juist mogelijk maakt.

Afgelopen zondag zette ik in de systemische opstelling met planeten mijn eigen Mars letterlijk in het veld. Wat daar zichtbaar werd, kon ik met geen enkele uitleg vervangen. Bij de volgende opstelling is er weer plaats om je eigen kracht, je eigen grenzen en je eigen midden zo te ervaren.

Zeven overwegingen

1. Waar in je leven bind je jezelf in, terwijl er eigenlijk genoeg kracht aanwezig is?
2. Wanneer voelt een grens bij jou als een muur, en wanneer als wind?
3. Kun je een moment herinneren waarop opening juist onveilig aanvoelde?
4. Waar in je lichaam voel je het verschil tussen jezelf begrenzen en jezelf inbinden?
5. Bij wie of wat verlies jij jezelf gemakkelijk terwijl je liefdevol aanwezig probeert te zijn?
6. Wat zou het betekenen om dieper te wortelen in plaats van harder te proberen?
7. Hoeveel van jezelf durf je aanwezig te laten zijn op de plek waar je nu staat?

Een eerder blog over klinkers vind je hier.

Wil je meer informatie of contact klik hier voor een vrijblijvende telefoongesprek. Voor het gratis ebook klik hier.