De mens leeft bij de gratie van vruchtbaarheid

Vol ongeloof, bewondering en ontzag keek ik hoe mannen, vrouwen en kinderen samen een Castell vormden; een bouwwerk van mensen. Met een ongelooflijke behendigheid klom de ene persoon op de ander. Tot bovenaan een kind, de enxaneta, de hand naar de hemel uitstak en daarna voorzichtig terugkeerde naar de aarde.

De voorbereiding was minstens zo indrukwekkend: de sjaals strak om de middel gewikkeld, de lichamen die zich tot een stevige kegel vormden, de armen als draagbalken. Alles diende één doel: een gemeenschap bouwen die zó verbonden is dat ze elkaar letterlijk kan dragen.

Diezelfde vormen en symbolen kwamen ik tegen in de Sagrada Família: de kegel, de vrucht, de aarde en de kleur. Gaudí liet in steen zien wat de Castells in vlees en bloed uitdrukken. Hij toonde dat vruchtbaarheid, de scheppende kracht van het leven; zowel in cultuur als in geloof, zowel in architectuur als in gemeenschap, de bron is van alles.

Op straat zie je het net zo duidelijk: moeders die borstvoeding geven, kinderen die het centrum vormen, het leven dat gevierd wordt. Ontroerend en verwarmend, want hier gaan religie en aarde, geloof en vruchtbaarheid, hemel en gemeenschap naadloos in elkaar over.

Mijn korte bezoek aan Spanje bracht me terug bij de essentie: het gewone leven en de betekenis van vruchtbaarheid in leven en werk. Want wat gebeurt er wanneer vruchtbaarheid níet geëerd wordt?

De moederwond

Afgelopen week gaven wij (Leonie Linssen en ik) een workshop rond de heling van de moederwond. Daar werd zichtbaar wat er gebeurt als vruchtbaarheid, letterlijk of symbolisch, ontkend, geblokkeerd of vervormd wordt.

• Mensen vertelden hoe ze vastliepen wanneer de vrucht van hun leven geen vorm mocht krijgen.
• Wanneer de systemische laag, de bedding van de moeder, de voorouders, de aarde zelf, geen erkenning krijgt, wordt de vrucht wrang en bitter in plaats van zoet en voedend.

De moederwond gaat dus niet alleen over persoonlijke pijn met de eigen moeder, maar ook over het collectieve verlies van eerbied voor vruchtbaarheid en leven zelf.

Vruchtbaarheid, vrucht dragen

Gaudí liet zien hoe vruchtbaarheid vorm kan krijgen op alle niveaus: persoonlijk, cultureel, maatschappelijk en spiritueel. Zijn werk werd een vrucht die anderen voedt, inspireert en verder draagt. En net als bij de Castells, stond hij er niet alleen voor: vele handen en generaties werken samen om de kathedraal tot voltooiing te brengen.

Dat is misschien wel de grootste les: de mens leeft bij de gratie van vruchtbaarheid. We worden geboren uit vruchtbaarheid, we dragen vrucht in ons werk en onze relaties, en we worden zelf herkend aan de vrucht die we voortbrengen.

7 Overwegingen bij: De mens leeft bij de gratie van vruchtbaarheid

1. De Sagrada en de Castells laten zien hoe architectuur, natuur en mens samen één lichaam vormen. We zijn geen losse delen, maar verweven in één levend organisme.
2. Het kind bovenaan belichaamt het nieuwe bewustzijn: kwetsbaar, fris, gedragen door generaties en collectieve kracht.
3. Samenwerking en steun zijn de basis: niemand bouwt een castell, een kathedraal of een leven alleen.
4. De enxaneta, het kind als symbool: ons vernieuwde bewustzijn dat het licht begroet en daarna terugkeert naar de gemeenschap om het te delen.
5. Gaudí’s visie: architectuur die belichaamde natuurervaring wordt; steen die boom wordt, licht dat ziel wordt, ruimte die gebed wordt.
6. De gemeenschap als tastbare vorm van verbondenheid: wij dragen elkaar, zodat ieder tot bloei kan komen.
7. Mens, natuur en kosmos vormen samen één groot lichaam.
   • De Sagrada laat zien dat wij natuur zijn, die zich verheft tot licht.
   • De Castells tonen dat wij gemeenschap zijn die elkaar draagt en optilt.
   • De Eclips van afgelopen week herinnert ons eraan dat zelfs de schaduw geboorte kan geven aan een nieuw licht.

Wil je meer weten omtrent jezelf en hoe het voor jou leeft? Neem dan contact op. Voor het gratis ebook klik hier.