De afgelopen tijd heb ik iets onderzocht.
Niet door erover na te denken,
maar door te kijken.
Door mijn familie en daarna de Vereniging in een cirkel te leggen
en te zien wat er gebeurt.
Wie staat waar?
Waar is het druk?
Waar blijft het leeg?
Wat mij raakte, is dat het niet ging over
wie wat heeft,
of waar iets vandaan komt.
Maar over iets anders.
In mijn familie zag ik veel beweging in het Westen.
Veel gevoel. Veel relatie.
In de Vereniging zag ik juist een sterke nadruk op het Zuiden.
Traditie. Dragen. Fundament.
Twee totaal verschillende velden.
En toch…
vertelden ze hetzelfde.
Wat ik begon te zien is dit:
Het gaat niet om de persoon.
Het gaat om de plek waar iets verschijnt.
Iemand die een probleem inbrengt,
kan zomaar in het Noorden staan
de plek van richting.
Dat klopt niet met hoe we normaal kijken.
Maar in het veld klopt het wel.
Want wat als datgene wat als probleem verschijnt,
eigenlijk wijst naar waar het heen wil?
We zijn gewend te denken in:
Maar wat ik zag, is:
Het maakt niet uit wie wat draagt.
Het wordt gedragen.
Niet door één persoon,
maar door het veld als geheel.
Zoals ringen in een boom.
Zoals kringen in water.
Lagen die tegelijk bestaan,
en zich tonen waar ruimte is.
Langzaam werd het eenvoudiger.
Een veld organiseert zich zó
dat zichtbaar wordt wat nog geen plek heeft.
Dat is het.
Niet meer. Niet minder.
Je hoeft niet meer te zoeken naar de oorzaak.
Het wordt vanzelf duidelijk dat je niet hoeft te weten van wie iets is.
Waar je naar kijkt is:
En soms is dat al genoeg.
Want wat zichtbaar wordt,
hoeft vaak niet meer gedragen te worden.
Wat ik ook ontdekte:
Je staat nooit buiten het veld.
dat betekent dat niet kijkt naar het geheel maar
je kijkt vanuit jouw plek.
En die plek bepaalt wat je ziet.
Misschien is dat wel de grootste verschuiving.
Niet:
“Wat is hier aan de hand?”
Maar:
“Wat wil hier zichtbaar worden?”
En kun je daar even bij blijven,
zonder het op te lossen?
Wat voor mij nieuw is, is niet dat astrologie en psychologie samenkomen.
Dat gebeurt vaker.
Maar hoe ze samenkomen.
Astrologie gebruik ik zo: niet om iets te verklaren.
Niet als horoscoop die je leest.
Maar als een kompas in de ruimte.
De vier windrichtingen worden voelbaar.
Niet boven je hoofd, maar om je heen.
Psychologie gebruik ik niet om te analyseren waarom iets zo is.
Maar om te voelen wat er in het moment gebeurt.
En het systemische veld…
gaat voor mij niet alleen over familie of herkomst.
Het laat zien wat zich nu aandient.
Wanneer je deze drie samenbrengt, verandert de vraag.
Niet:
waar komt dit vandaan?
Maar:
waar verschijnt het?
En wat wil er zichtbaar worden?
Misschien gaat het niet over wat er mis is,
maar over wat nog geen plek heeft gekregen.
In plaats van te zoeken naar de drager,
kun je kijken waar iets zich laat zien.
Dat verandert alles.
Vaak gaat je aandacht vanzelf naar één plek in het veld.
Niet toevallig.
Wat gebeurt daar?
Een lege plek is geen afwezigheid.
Het is vaak precies waar iets zichtbaar wil worden.
Blijf eens even bij wat je ziet,
zonder het te willen veranderen.
Beweegt er dan al iets?
Niet: wat is er gebeurd?
Maar: welke richting wordt voelbaar?
Zonder het te verklaren.
Zonder het van iemand te maken.
Alleen zien.
Soms is dat al genoeg.
Sophie Verheij
Praktijkadres: St. Jorisweg 48, 3311 PL, Dordrecht
Bank gegevens: NL74BUNQ2040832173 t.n.v. Via Sophia
Openingstijden en bereikbaarheid:
Maandag tot en met Vrijdag:
-> 09:00 tot 18:00
Zaterdag en Zondag:
-> Gesloten (per email bereikbaar op info@via-sophia.nl)