De stilte tussen wat sterft en wat geboren wil worden.

De stilte tussen wat sterft en wat geboren wil worden. Wat de hemel ons nu spiegelt over loslaten en opnieuw beginnen

Chaos. Alles wil tegelijk. Alles loopt door elkaar.
Ik vergeet van alles en denk voortdurend: wat is er toch aan de hand?

Dat is precies de energie van vandaag.

Vanmorgen was ik in het Astro Café, een ontmoetingsplek waar collega-astrologen samen reflecteren op de tijdgeest. Altijd bijzonder wat daar boven tafel komt.
We spraken onder andere over de eclipsen die deze maand plaatsvinden:

• de gedeeltelijke van 21 september,
• die van 7 september,

Deze verduisteringen horen bij elkaar en luiden samen een grotere verschuiving in.

De stilte tussen het oude en het nieuwe

We bevinden ons in een overgangsperiode: het oude valt weg, terwijl het nieuwe zich nog niet toont.
Aan de oppervlakte lijkt er misschien niets te gebeuren, maar onderhuids borrelt het.
Er sluimert spanning, innerlijke en uiterlijke onrust, zonder dat we precies weten waarheen het gaat.

Je kunt het zien als een soort tussenwereld: eerst komt het loslaten (al dan niet vrijwillig), en pas later verschijnt het nieuwe dat daardoor ruimte krijgt.

De stem van het volk

In Nederland speelt dit alles zich af tegen de achtergrond van en de aanloop naar de komende verkiezingen.
Tijdens het Astro Café bekeken we de horoscoop van Nederland naast de huidige eclipsstanden.

De eclips valt in de laatste graden van Maagd, een teken dat wijst op ordening, analyse en afronding.
De Maan (die in de mundane astrologie het volk symboliseert) staat in de laatste graden van Stier: ook het volk verlangt verandering, maar weet nog niet welke kant op.

Er vormt zich bovendien een Yod, een vingerwijzing van het lot:
een kosmische vinger die ons confronteert met de vraag “Wat kunnen we? Wat moeten we?”
Alle zichtbare opties lijken niet echt aanvaardbaar: en precies daarin schuilt de uitnodiging om een heel andere koers te zoeken.

Oorlog of vrede… of iets anders?

De wereld lijkt gepolariseerd tussen twee uitersten: oorlog of vrede.
Maar geen enkel land wíl echt oorlog, het is alleen vaak de snelste, meest destructieve “oplossing” voor een conflict.
Vrede bewaren vraagt veel meer inzet, geduld en samenwerking… maar levert uiteindelijk ook het meeste op.

En hier komt de derde poot van deze tijdlijn in beeld:
de naderende conjunctie van Saturnus en Neptunus in Vissen.

Wat betekent de komende Saturnus, Neptunus conjunctie in Vissen?

Deze conjunctie is zeldzaam en markeert een kantelpunt in de collectieve beleving van tijd, realiteit en betekenis.

• Saturnus staat voor grenzen, verantwoordelijkheid, structuur, vorm en tijd.
• Neptunus staat voor eenheid, compassie, spiritualiteit, verbeelding en het oplossen van grenzen.
• Vissen is het meest spirituele en ongrijpbare teken van de dierenriem: verbondenheid, collectief onderbewuste, dromen, mysterie en overgave.

Wanneer deze krachten samenkomen, gebeurt er iets bijzonders:

• Structuren (Saturnus) kunnen oplossen (Neptunus) als zand in water oude zekerheden verliezen hun vorm.
• Tegelijkertijd kunnen idealen, dromen of visioenen (Neptunus) gestalte krijgen (Saturnus) spiritualiteit wordt praktisch, mededogen wordt beleid.

In tegenstelling tot Steenbok (waarbij de nadruk zou liggen op het hervormen van maatschappelijke structuren) richt deze stand in Vissen zich op:

• het afbrokkelen van illusies en schijnzekerheden,
• het herstellen van vertrouwen in het grotere geheel,
• en het verankeren van compassie, zorg en verbondenheid in onze dagelijkse realiteit.

Het is alsof de collectieve droomwereld een nieuwe bedding zoekt en wij worden gevraagd vertrouwen boven controle te stellen.

Deze conjunctie kan voelen als een spiritueel ontwaken of als een tijd van desoriëntatie en verwarring afhankelijk van hoe stevig we onze oude zekerheden vasthouden.

Niets is wat het lijkt

Aan het einde van het Astro Café deden we een drie-minutentest: hoe goed lees je opdrachten en voer je ze uit?
Heel bijzonder om te merken hoe snel de mind denkt: ik moet goed mijn best doen, en daardoor juist niet goed leest.
Precies dát gebeurde bij mij. En misschien staat iets soortgelijks ons collectief te wachten.

Want de komende tijd geldt vooral dit:
Doe een stap terug. Kijk rustig. Handel niet overhaast.
We houden onszelf nu heel gemakkelijk voor de gek.

Alsof we ieder een toorts dragen

in deze tijd van duisternis en verwarring.
Niet om alles ineens te verlichten,
maar om precies genoeg licht te dragen
voor de volgende stap.

We hoeven het pad niet te kennen
alleen de moed te hebben om het licht brandend te houden
tot het nieuwe zich toont.

7 Overwegingen bij De stilte tussen wat sterft en wat geboren wil worden.

1. Tussenruimte verdragen
   Kun jij aanwezig blijven in de leegte tussen het oude dat verdwijnt en het nieuwe dat zich nog niet toont?
2. De illusie van controle loslaten
   Waar probeert jouw mind grip te krijgen, en wat gebeurt er als je even niets probeert te sturen?
3. Luisteren naar het fluisteren
   Welke subtiele signalen of innerlijke spanningen wijzen jou de weg, ook al is het nog niet helder waarheen?
4. De stem van het volk in jezelf
   Waar voel jij een groeiend verlangen naar verandering, terwijl je nog niet weet welke vorm dat verlangen zoekt?
5. De derde weg zoeken
   Tussen strijd en overgave ligt een onbekend pad: hoe zou een geïnspireerde, compassievolle orde eruit kunnen zien?
6. Verantwoordelijkheid voor idealen
   Welke dromen of idealen in jou vragen om een aardse, tastbare vorm, en ben jij bereid die verantwoordelijkheid te dragen?
7. Vertragen om te doorzien
   Wat als niets is wat het lijkt? Kun jij bewust vertragen, zodat je niet in oude reflexen of schijnzekerheden stapt?

Wil je ontdekken wat deze kosmische beweging in jóu aanraakt? Ontdek wat in jou sterft… en wat geboren wil worden. klik hier.

Soms draag je een last die niet van jou is maar zijn oorsprong heeft in het verleden van je (voor)ouders. Samen met Leonie Linssen geef ik de een opstellingsdag: heling van de oorlogswond.Voor informatie en aanmelding klik hier.