Dichtbij blijven

Dichtbij blijven, over de menselijke maat, gevoel als kompas, en wat een leven achterlaat

Zondag overleed Menno Noordervliet. Astroloog, therapeut, decennialang voorzitter van de AVN. Iemand die ik pas aan het einde van zijn leven leerde kennen en toch raakte zijn heengaan me meer dan ik had verwacht.

Misschien omdat ik zag hoe hij leefde. Tot op hoge leeftijd volledig aanwezig, betrokken, scherpzinnig. Het was een keuze en hij zag het als zijn roeping. Zo iemand laat een stilte achter die groter is dan de persoon zelf. Ik had het voorrecht om afgelopen jaar les van hem te ontvangen over de Zwarte Lichten, die mysterieuze, diepte-punten in de horoscoop die gaan over de verhouding tussen het Ik en de Ziel.

Gisteren sprak ik met de Creavisie groep over iets wat op het eerste gezicht heel anders lijkt over hoe wij als zielen in vorige levens soms ontmenselijkt waren. Hoe we functie werden, systeem, overleving. En hoe de opgave in dit leven is om de menselijke maat terug te vinden. Om werkelijk aanwezig te zijn, in contact, in het lichaam, in het nu.

Die twee dingen bleven in mij hangen. Menno. En die vraag.

Want wat betekent het eigenlijk, de menselijke maat leven?

Een kompas heeft vier windrichtingen. Niet één. En pas als je alle vier kent, het noorden van je innerlijk weten, het zuiden van je gevoel, het oosten van wat wil beginnen, het westen van wat je doorgeeft, pas dan ontstaat er oriëntatie. Niet als systeem. Als levende werkelijkheid.

Gevoel is zo’n windrichting. Niet een probleem dat opgelost moet worden, maar de taal van de ziel zelf. Een richtingaanwijzer. En juist die richting verliezen we als we ontmenselijken, als we overleven in plaats van leven, als we afstand nemen omdat nabijheid ooit gevaarlijk was.

Menno bleef dichtbij. Bij zijn vak, bij zijn studenten, bij zichzelf. Dat is niet vanzelfsprekend. Zeker niet als je lang genoeg leeft om ook de verleiding te kennen om je terug te trekken.

Zijn dood herinnert me eraan hoe kostbaar dat is, die keuze voor nabijheid, steeds opnieuw. En hoe het een uitnodiging is om te onderzoeken waar jij nog op afstand leeft van je eigen leven.

Waar leef jij nog op afstand?

7 overwegingen: Dichtbij blijven

1. Aanwezigheid is een keuze Volledig present zijn vraagt iets van je. Het is geen talent. Het is een beslissing die je steeds opnieuw maakt.

2. Roeping heeft geen pensioenleeftijd Iets in ons weet waarvoor we hier zijn. Niet als prestatie. Als richting. En die richting houdt niet op totdat wij ophouden.

3. Ontmenselijking begint stilletjes Je merkt het niet altijd meteen. Dat je functie werd. Systeem. Overlever. Maar het lichaam weet het. Het trekt zich terug lang voordat het bewustzijn volgt.

4. Verlies opent iets Niet elk verdriet is alleen verdriet. Soms is het een deur naar een vraag die al lang op je wachtte.

5. De menselijke maat is niet bescheiden Het klinkt klein. De menselijke maat. Maar het is het grootste wat er is. Volledig hier zijn. Volledig voelen. Volledig contact maken. Dat vraagt alles.

6. Afstand is een oud beschermingsmechanisme Je leefde ooit op afstand omdat nabijheid gevaarlijk was. Dat was wijs. Toen. Maar nu? Wat kost je die afstand vandaag?

7. Present zijn is de daad Niet het begrijpen. Niet het verwerken. Maar het moment waarop je niet meer weggaat bij wat zich aandient, daar begint het leven opnieuw.

Waar ben jij nog niet helemaal aangekomen? Wat roept dit bij jou op? Laat het me weten. Klik hier voor het gratis ebook.