Het beest in de kelder

Over de schok van een schuld die vier keer groter bleek, en een droom die me liet zien wat om voeding vraagt

Ik wist dat er na het overlijden van Arno schulden waren. Ik had me ingesteld op een bepaald bedrag, op wat er moest gebeuren en op wat ik daarvoor zou moeten organiseren. En toen bleek het bedrag vier keer zo groot.

Niet een beetje meer. Ruim vier keer.

Mijn gevoel van overzicht viel op dat moment weg. Alles waarop ik me had georiënteerd, klopte ineens niet meer. De werkelijkheid was in één klap veel groter geworden dan de werkelijkheid waarop ik mij had voorbereid.

Een probleem kan groot zijn en toch te overzien. Je kunt denken: dit is de situatie, dit heb ik te doen, hier moet ik doorheen.

Maar wat gebeurt er wanneer ineens blijkt dat de kaart waarmee je navigeerde niet klopt?

Dan raak je niet alleen je oplossing kwijt.

Je raakt je oriëntatie kwijt. Diezelfde nacht droomde ik.

De droom

Ik zat in leergroepjes. Het was de laatste bijeenkomst. Iemand liet ons om de beurt voorlezen wanneer we onze webinars zouden houden. Ik had het niet bij de hand. Ik moest het antwoord schuldig blijven, terwijl iedereen om mij heen ervoor klaar leek.

Sandra kwam op bezoek. We zagen twee papegaaien tegen de muur. Ik vroeg waar ze vandaan kwamen. We waren in gesprek, en onder de grond begon het te rommelen.

Oh, zei ik, ik heb een beest dat in de kruipruimte zwemt. Ik heb hem al een paar keer eten gegeven. Ik zou het nu weer doen. Maar daarvoor moest ik eerst in de kamer onder de tegels graven. We zagen een vorm, iets als een grote mier.

Jeroen had zijn elektriciteitsspullen klaargelegd. Ik vroeg wat hij ging doen. Er was nog een stopcontact dat gemaakt moest worden.

Alles tegelijk, en alles een beetje onhandig. En het meest wonderlijke kwam achteraf, toen ik wakker was. Het was niet logisch dat we de grote mier zo scherp zagen, alsof hij op een radar stond, terwijl het eten dat ik in een plastic zak in het water had gelegd, nergens te zien was.

Wat vraagt om voeding

Ik hoef deze droom niet uit te leggen om te voelen wat hij aanraakt.

Onder mijn huis, onder de tegels, inde kelder waar ik overheen loop, zwemt iets waar ik al een tijdje voor zorg. Iets wat ik voed zonder het goed te kunnen zien. Het eten zelf, wat ik het beest wil geven, verdwijnt in het water. Onzichtbaar. Terwijl iets anders, dat grote, kruipende, veel scherper in beeld komt dan ik had verwacht.

De schuld werkte precies zo. Ik voedde hem al, met aandacht, met een bedrag dat ik ervoor had gereserveerd. Maar het echte gewicht ervan zat onder de tegels in de kelder, buiten mijn zicht, tot het moment dat ik moest graven.

En intussen was er nog iets. De laatste bijeenkomst van een leergroep, en ik had geen antwoord klaar. Alsof een deel van mij nog niet zover was om te laten zien wat ik ga doen, terwijl een ander deel al onder de grond aan het werk was.

Jeroen, naast mij, met zijn eigen taak. Een stopcontact dat nog gemaakt moest worden. Niet dramatisch, gewoon iets wat af moest. Misschien is dat ook een beeld. Niet alles wat gedaan moet worden is een crisis. Sommige dingen zijn gewoon een stopcontact.

Sommige dingen moeten gevoerd worden.

Ik moest een relatie aangaan met iets wat ik liever niet onder mijn vloer had aangetroffen.

Voor jou

Misschien herken je dat gevoel van een getal dat groter blijkt dan je had voorbereid. Een moment waarop de grond onder je anders aanvoelt dan je dacht.

En misschien herken je ook dat er iets is wat al een tijdje om voeding vraagt, iets wat je al voedt eigenlijk, maar waarvan je het volle gewicht nog niet hebt gezien. Iets waarvoor je eerst moet graven voor je het weer kunt bereiken.

Wat in jouw leven zwemt er in de kruipruimte? Wat voed je al, zonder het helemaal te zien? En wat ligt er in het water, onzichtbaar, terwijl iets anders alle aandacht trekt?

Niet alleen graven

Ik hoef dit niet alleen uit te zoeken. Er waren mensen in de droom. Sandra op bezoek. Een leergroep om me heen. Jeroen met zijn eigen taak naast de mijne.

Misschien is dat de eigenlijke boodschap onder de tegels, in de kelder. Niet dat ik harder moet graven. Maar dat ik niet alleen hoef te graven.

Herken je dit? Een last die groter blijkt dan je dacht, of iets wat al een tijdje om aandacht vraagt zonder dat je het goed kunt zien?

In een sessie kijken we samen naar wat er bij jou in de kelder zit, en wat het nodig heeft om zichtbaar te worden.

Zeven overwegingen:

1. Wat blijkt er in jouw leven groter te zijn dan je had voorbereid, toen je het écht onder ogen kwam?
2. Wat voed je al een tijdje, zonder het volle gewicht ervan te zien?
3. Waar in je leven ligt iets onzichtbaar in het water, terwijl iets anders alle aandacht trekt?
4. Wanneer moest jij voor het laatst ergens onder graven om iets weer te bereiken?
5. Wat is voor jou gewoon een stopcontact, iets wat gewoon af moet, maar geen crisis?
6. Wie staat er in je leven naast je, met een eigen taak om je te ondersteunen?
7. Als je niet alles alleen hoeft te doen, wie zou je dan kunnen vragen?

Voor het gratis ebook klik hier. Wil je vrijblijvende informatie of telefonisch contact klik hier