Je lichaam weet het het eerst

Je lichaam weet het het eerst, Over het kompas dat in je lichaam leeft

Er is een moment waarop je merkt dat een boek klaar is. Niet omdat je alles hebt gezegd. Maar omdat je hebt gezegd wat er moest worden gezegd.

Ik schreef de laatste drie hoofdstukken. En toen ik het laatste woord neerzette, was er geen triomf. Wel iets dat je opluchting kunt noemen, maar eigenlijk stiller is dan dat. Een soort thuiskomen in een huis dat je zelf hebt gebouwd terwijl je erin woonde.

De vraag die mij al die tijd had begeleid, bijna als een fluistering op de achtergrond, was deze: mag ik dit schrijven? Kan ik, als iemand die al dertig jaar in de spreekkamer zit, ook op het witte papier staan? Over de ziel, de kosmos, het lichaam. Over de mens als brug tussen hemel en aarde.

Die vraag is niet meer.

Ons lichaam wil weten waar het is.

Dat klinkt eenvoudig. Maar het gaat dieper dan een adres of een tijdzone. Het lichaam zoekt oriëntatie in de breedste zin: waar sta ik in de tijd, in mijn leven, in de wereld? Welke richting mag ik op? Wat trekt mij en wat stoot mij af? Die vragen leven niet alleen in het hoofd. Ze leven in de schouders, in de buik, in de manier waarop iemand de kamer binnenkomt.

Als dat kompas ontbreekt, voel je het. Een vage onrust die je niet kunt thuisbrengen. Het gevoel dat je bezig bent maar niet weet waartoe. Moe van keuzes die geen keuzes voelen. Het lichaam geeft signalen lang voordat de gedachten hebben bijgehouden wat er aan de hand is.

Oriëntatie is lichamelijk. Het is iets dat je voelt voor je het begrijpt.

De Sumeriërs wisten dit.

Hun scheppingsverhaal is een kosmisch oriëntatiesysteem. De planeten waren goden, en die goden gaven structuur aan de wereld. Niburu bracht balans aan het zonnestelsel. De tempels die zij bouwden, Stonehenge, Avebury, Cahokia, stonden niet zomaar ergens. Ze stonden precies. Gericht naar de zon, naar de sterren, naar de tijden van het jaar. Stenen die weten waar het noorden is.

Dat is geen toeval. Dat is een beschaving die begrepen heeft dat de mens oriëntatie nodig heeft. Niet als luxe. Als levensvoorwaarde.

En die oriëntatie is kosmisch van aard. De aarde draait om de zon. Wij draaien mee. Ons lichaam weet dat, diep van binnen, ook al zijn we het afleren vergeten.

In mijn werk met de Levende Windroos zie ik steeds weer wat er gebeurt als mensen opnieuw leren voelen waar ze staan. Welke richting hun aandacht vraagt. Welk deel van het leven om belichaming vraagt.

Want dat is de kern: belichaming. Een ziel die afdaalt naar de aarde en een lichaam tegenkomt dat wacht op richting. Die twee moeten leren samenwerken. En dat gaat niet via het hoofd. Het gaat via wat je voelt als je stilstaat en vraagt: welke kant wil ik op?

Het lichaam antwoordt eerder dan je denkt.

In mijn boek zijn ziel en lichaam niet twee aparte werkelijkheden. Ze zijn in gesprek. De ziel daalt af en ontmoet onderweg het gewicht van het leven. En het lichaam, met al zijn herinneringen en gewoonten, wacht op bezieling. Op richting. Op het gevoel van: dit is waar ik ben. Dit is de weg die mij past.

Het woord ziel schrikt soms mensen af. Maar als ik met cliënten zit, met mensen die vastzitten in angst of oud verlies, zie ik steeds hetzelfde: ze zijn de oriëntatie kwijt. Ze weten niet meer welke kant op. En het eerste wat terugkeert, als het terugkeert, is een gevoel in het lichaam. Een kleine zekerheid. Een richting die zich aandient.

Zijn we niet allen zielen op reis? Onze ziel is zoveel groter dan ons lichaam. Maar hoe noodzakelijk is het om dat lichaam te bezielen, te oriënteren, te laten weten waar het thuishoort.

Dat is wat dit boek wil zijn. Een kompas.

Wil je meer weten over de Levende Windroos of over een sessie? Neem contact op via via-sophia.nl. Op 19 juli geef ik de workshop Spreken met Planeten. Dan kan je de krachten in je lichaam ervaren.

Zeven overwegingen

1. Wanneer voelde jij voor het laatst dat je wist welke richting je op moest, en hoe voelde dat in je lichaam?
2. Welk signaal geeft jouw lichaam als je de verkeerde kant op gaat?
3. Wat helpt jou om opnieuw te landen in jezelf als je de draad kwijt bent?
4. Welke plek op aarde geeft jou een gevoel van oriëntatie? Waarom juist daar?
5. Is er een periode in je leven geweest waarin je kompas volledig stil stond? Wat bracht het weer in beweging?
6. Als je lichaam een tempel was, net als Stonehenge, waar zou het dan naar gericht staan?
7. Wat zou er veranderen als je dagelijks een moment nam om te voelen waar je staat, voor je bepaalt waar je heen gaat?

Voor het gratis ebook klik hier en wil je vrijblijvend informatie klik dan hier. Oh ja ik heb onlangs een pakketje gemaakt: Het boek van Angst naar passie, de gansmethode, een bord, dobbelstenen en een gansje bij elkaar voor 45 euro: Alles wat je nodig hebt om zelf verder te spelen.

Nog een vraag: Wie wil proeflezen en evt aanvullingen op het boek geven? Laat het aub me weten op