Wanneer projectie stopt, begint ontmoeting

Wanneer projectie stopt, begint ontmoeting
Over verheerlijking, gelijkwaardigheid en mijn tweede Saturnus-return

Ik heb lang gedacht dat grootheid boven mij stond.

God.
De dominee.
Autoriteit.

Ik voelde eerbied
maar ergens ook afstand.
Alsof ik kleiner moest worden
om de ander groot te laten zijn.

Pas veel later ontdekte ik:
verheerlijking is geen verbinding.

Vanmorgen las ik een mail van Tijn Touber over verheerlijking.
Hoe verheerlijking uit verbinding gaat.

Dat raakte iets ouds in mij.

Verheerlijking lijkt eerbied,
maar het maakt afstand.
Zodra ik iemand verheerlijk, maak ik mijzelf kleiner.
Ik geef mijn kracht weg om de ander groot te houden.

Afgelopen zomer ontdekte ik iets anders.
Je kunt grootsheid behouden
zonder jezelf te verkleinen.

Je hoeft niemand kleiner te maken, ook God niet, ook de dominee niet.
Maar je hoeft jezelf evenmin te minimaliseren.

Wat werkelijk verbindt,
is het herkennen van kwaliteit.
Waarde zien.
In de ander.
En in jezelf.

Dat is geen aan-uitknop.
Het was een proces om mijn autoriteitsgevoeligheid te doorvoelen
en mijn eigen waarde te erkennen.

Niet als opstand.
Niet als afwijzing.
Maar als gelijkwaardigheid.

Hoewel ik mens ben,
ben ik niet minder.

Mannelijk en vrouwelijk perspectief

Ik ontdekte ook hoe verschillend het voelt
wanneer ik kijk vanuit het vrouwelijke
of vanuit het mannelijke.

Vanuit het vrouwelijke leef ik in de natuur,
met de natuur,
in de kosmos.

Daar is niemand boven of onder.
Iedereen heeft zijn eigen bedrading,
eigen cyclus,
eigen werkveld.

Verschillend en toch gelijkwaardig.

Vanuit het mannelijke ervaar ik wetten en structuren.
Ordening. Richting. Begrenzing.

Kosmische wetten kunnen het vrouwelijke ondersteunen
zoals boven zo beneden,
polariteit,
ritme.

Maar zodra het mannelijke of het vrouwelijke geïsoleerd raakt,
ontstaat vervorming.

Wie het hards schreeuwt krijgt de macht.
Kwetsbaarheid word als minderwaardig gezien.
Dan wordt kracht vereerd
en verbinding vergeten.

Mijn tweede Saturnus-return

Deze zomer nader ik mijn tweede Saturnus-return.
Saturnus keert terug naar zijn geboorteplaats in mijn horoscoop.

Voor mij voelt dat als een innerlijke stem die vraagt:
Neem jij je persoonlijke verantwoordelijkheid?

Niet uit angst.
Niet uit plicht.
Maar uit volwassenheid.

Wat bijzonder is:
vroeger plaatste ik deze kracht buiten mij.
Het werd autoriteit,
Die mij veroordeelde,
Als iets dat mij toetste.

Nu ervaar ik iets anders.

Zoals God naast mij kan staan én in mij kan werken,
zo werken ook de planeten.

Ze hebben hun eigen cyclus, hun eigen domein.
Maar ze zijn niet buiten mij.
Ze bewegen in mij.

Saturnus vraagt mij niet kleiner te worden.
Hij vraagt mij steviger te staan.

Wanneer ik die krachten erken,
hoef ik mijzelf niet te ontkennen.
En ik hoef hen niet te vereren.

Door te eren zonder te vereren
ontstaat respectvolle verbinding.

Dan erken ik de kracht van de ander
én mijn eigen kracht.

En in die samenspraak
blijkt er veel meer mogelijk
dan in onderwerping ooit zichtbaar werd.

Wanneer projectie stopt, begint ontmoeting.

Misschien is het tijd
om te stoppen met vereren
en te beginnen met spreken.

Wat als Saturnus geen oordeel is,
maar een innerlijke kracht
die jou vraagt volwassen te worden?

Wat als God, autoriteit, de planeten
niet boven je staan
maar door je heen werken?

Ik nodig je uit om dat op 11 maart in Copacabana in Breda te ervaren.

Geen horoscoop-uitleg.
Geen geloofssysteem.
Maar een ontmoeting.

Een avond waarin je onderzoekt
hoe jij je verhoudt tot autoriteit,
verantwoordelijkheid
en je eigen grootsheid.

Spreken met de Planeten
Belichaamde astrologie.
In verbinding met jezelf.

Zeven overwegingen bij :Wanneer projectie stopt, begint ontmoeting

1.

Wie plaats jij onbewust boven jezelf?

En wat levert het je op
om jezelf kleiner te maken?

2.

Wanneer noem jij iets “eerbied”
terwijl het eigenlijk afstand creëert?

3.

Wat gebeurt er in je lichaam
wanneer je tegenover autoriteit staat?

Verstijf je?
Verklein je?
Ga je in verzet?

4.

Durf je kwaliteit in de ander te zien
zonder je eigen waarde te verliezen?

Gelijkwaardigheid is geen strijd.
Het is een houding.

5.

Welke kracht heb jij buiten jezelf geplaatst
die eigenlijk in jou werkzaam is?

Saturnus.
God.
Een ouder.
Een leider.

6.

Wat verandert er
wanneer je niet langer verheerlijkend kijkt,
maar in gesprek gaat?

7.

Ben je bereid
je persoonlijke verantwoordelijkheid te nemen
zonder jezelf te veroordelen?

Volwassenheid is geen hardheid.
Het is aanwezigheid.

Misschien hoef je het niet alleen te onderzoeken.

Soms helpt het om samen te ervaren
hoe de krachten die je ooit buiten jezelf plaatste
ook in jou bewegen.

Op 11 maart openen we die ruimte.
Niet om iets te vereren.
Maar om te ontmoeten.

Wil je meer informatie neem dan via deze link contact met me op. Voor het gratis ebook, klik hier.