Wat doe jij met wat je raakt?

Wat doe jij met wat je raakt?
Naar buiten… of naar binnen?

Over pijn, projectie en de keuze om naar binnen te keren

Wat waren het vroeger spannende tijden.
Als je de mythen leest,
werd er gevochten,
was er een duidelijk goed en kwaad.

Maar misschien…
is dat nooit verdwenen.

Misschien speelt het zich nu
niet meer buiten ons af,
maar ín ons.

Laat me je meenemen
naar het verhaal van Chiron.

Hij was een centaur,
zoon van Kronos,
en stond bekend om zijn wijsheid,
zijn medische kennis
en zijn compassie.

Tijdens een oefening met pijl en boog
wordt hij geraakt
door een giftige pijl
van zijn vriend Heracles.

Hij kan niet sterven.
Hij is onsterfelijk.

Maar de pijn…
is ondraaglijk.

En dus maakt hij een keuze
die alles verandert.

Hij geeft zijn onsterfelijkheid weg
aan Prometheus,
zodat hij kan sterven.

Een daad van overgave.
Van compassie.

Zeus plaatst hem aan de hemel
als het sterrenbeeld Sagittarius.

Sindsdien kennen we hem
als de gewonde genezer.

En dan verschuift het beeld.

Vanmorgen, in het Astrocafé,
spraken we over Eris
bij Chiron in Ram.

Eris.
De godin die niet werd uitgenodigd.
Die toch verschijnt
en een gouden appel werpt
met de woorden:

voor de mooiste.

Een klein gebaar.
Een verstoring in het veld.

Een gouden appel,
geworpen in een veld van relaties.

Niet de oorlog zelf,
maar het begin
van een beweging
die zich verder ontvouwt.

Een spanning
die oploopt,
zich verplaatst,
en uiteindelijk zichtbaar wordt
in wat wij kennen
als de Trojaanse oorlog.

Maar dit is geen oud verhaal.

Dit gebeurt nu.

Niet op een bruiloft,
maar in ons bewustzijn.

Stel je voor
dat jij daar staat.
Tussen de gasten.

En er wordt een gouden appel
tussen jullie in gegooid.

Wat gebeurt er in jou?

Een bruidsboeket vangen
voelt licht.
Speels.

Maar een gouden appel…
dat is iets anders.

De eerste appel uit het verhaal van
Adam and Eve
bracht kennis
en consequenties.

Deze appel is van goud.

Goud staat voor vervulling.
Voor iets wat werkelijkheid wil worden.

Maar er is er maar één.

En ineens ontstaat er iets anders:

strijd
vergelijking
tekort
beweging naar buiten

Hier raakt het iets diepers.

De pijn van Chiron.
De afwijzing van Eris.
De herinnering in ons systeem.

Oud.
Persoonlijk.
Collectief.

En dan komt de vraag:

wat doe jij
op het moment dat de appel valt?

7 overwegingen Bij wat doe jij met wat jou raakt?

1. De mythe leeft in jou
Wat zich aan de hemel afspeelt,
is geen verhaal van vroeger.
Het beweegt in je psyche,
in hoe je kijkt, voelt en reageert.

2. Pijn zoekt een richting
De wond van Chiron
wil niet alleen geheeld worden.
Ze wil erkend worden.
En zonder bewustzijn
zoekt pijn een uitweg naar buiten.

3. Niet gezien worden activeert beweging
Eris werd niet uitgenodigd.
Dat moment
kennen we allemaal.
En precies daar
komt iets in beweging.

4. De appel is een trigger
Het is niet de appel zelf
maar wat hij raakt.
Verlangen.
Vergelijking.
Gemis.
Of een oud verhaal dat opnieuw wordt aangeraakt.

5. Projectie is de snelle weg
De ander aanwijzen.
De situatie beschuldigen.
Het lijkt helder.
Maar het houdt je weg
van wat werkelijk gevoeld wil worden.

6. Naar binnen keren vraagt moed
Je eigen pijn dragen
zonder hem weg te duwen
of buiten jezelf te leggen
is geen kleine stap.
Het vraagt bewustzijn.
En bereidheid om te blijven.

7. Hier ontstaat richting
Niet in het oplossen.
Maar in het ontmoeten.
Op het moment dat je niet meer weggaat
bij wat zich in jou aandient
ontstaat er iets nieuws.
Een andere beweging.
Van binnenuit.

Herken je iets in deze woorden? Stuur een berichtje

voor het gratis ebook, klik hier