Wat laat zich zien?

Over oriëntatie en de kracht die al in je aanwezig is

Soms slaap ik met een vraag.

Niet als een probleem dat opgelost moet worden. Meer als een uitnodiging. Ik leg hem neer, ergens tussen waken en slapen, en zie wat er ’s ochtends terug is.

Deze keer was de vraag: hoe breng ik de Windroos als planetaire kompas naar mensen toe?

Wat ik terugkreeg was een ventilator.

Een ventilator gaat niet op zoek naar lucht. Hij brengt beweging in wat al aanwezig is. En wie in zijn stroming staat weet meteen: hier is richting. Hier kan ik weer ademen.

Ik heb nooit geloofd in graven naar het verleden.

Niet omdat het verleden er niet toe doet. Maar omdat ik iets anders heb leren zien. Wat wezenlijk is, dient zich aan wanneer het rijp is. Niet omdat jij het zoekt. Niet omdat de cliënt het bedenkt. Maar omdat het veld het toont.

Dat is het verschil tussen zoeken en ontvangen.

Zoeken beweegt horizontaal. Je gaat ergens naartoe, je doorzoekt, je graaft. Ontvangen beweegt verticaal. Je stemt je af, je wacht, je kijkt wat zich wil tonen.

En dan verschijnt soms een jeugdthema. Soms een relatiepatroon. Soms een lichamelijke spanning. Soms een planeetkracht. Soms een droombeeld.

Maar dat is niet vooraf bepaald. Het verschijnt omdat het op dit moment relevant is.

Het veld brengt beide assen samen.

In ons allemaal zijn planeetkrachten werkzaam. Saturnus die begrenst en volhardt. De Maan die het gevoelsleven draagt. Venus die weet waar waarde zit. Mars die beweegt en durft.

We kennen deze krachten al. We leven er middenin.

Wat ontbreekt is soms de oriëntatie. En oriëntatie is iets anders dan bewustwording. Bewustwording zegt: ik ga iets zien. Oriëntatie zegt: ik ontdek mijn plaats ten opzichte van het geheel.

Niet: wat is er mis met mij?

Maar: waar sta ik, wat beweegt er, en welke richting wil zich vanuit dit grotere veld ontvouwen?

Ik herinner me een vrouw die binnenkwam met het gevoel dat ze nergens thuishoorde. Ze deed haar werk, ze zorgde goed, maar er was iets stil in haar.

Ik begon niet met: vertel eens wat er vroeger gebeurd is.

Ik begon met: wat laat zich nu zien?

En toen ze keek zag ze het zelf. Ze had zo lang haar betrouwbaarheid gevolgd dat ze vergeten was te bewegen. Ze hoefde niets te leren. Ze hoefde alleen te zien.

Op het moment dat ze het zag begon er iets te stromen.

Dat is wat de Levende Windroos doet. Ze geeft je een kompas van binnenuit. Niet om te vinden wat verborgen is. Maar om zichtbaar te maken wat al in het veld aanwezig is en klaar is om te bewegen.

Volgende maand heb ik de systemische opstelling Spreken met Planeten op twee plaatsen.

Op 12 juli bij Salon d’Inspiration, een bijeenkomst voor vrouwen. Op 19 juli bij Boekel in de Hemel, voor iedereen die interesse heeft

Je hoeft niets te weten van astrologie. Je hoeft alleen bereid te zijn om te kijken waar je staat.

Zeven overwegingen bij Wat laat zich zien?

1. Wat dient zich op dit moment aan in jouw leven, ook als je er niet naar zocht?
2. Wat zou je zien als je stopt met zoeken en begint met afstemmen?
3. Is er iets in jou dat al lang klaar is om zichtbaar te worden?
4. Welke planeetkracht werkt op dit moment het sterkst in jou?
5. Wat is het verschil voor jou tussen zoeken en ontvangen?
6. Waar sta je ten opzichte van het grotere geheel van jouw leven?
7. Welke richting wil zich vanuit jouw veld ontvouwen?

Voor een gratis kennismaking klik hier. Voor het gratis ebook klik hier.